امام صادق (ع) بى نيازى همگانى را در عصر حضرت مهدى (ع) چنين توصيف مي كند: به منادى دستور مى دهدكه در ميان مردم اعلام كند، هركس نيازى به مال دنيا دارد برخيزد. از ميان همه مردم فقط يك نفر برمى خيزد ومي گويد: من حضرت قائم (ع) به او مى فرمايد: برو پيش كليددار وبگو مهدى به تو دستور مى دهد كه مالى به من بدهى. كليددار مي گويد: جامه ات را بياور. جامه اش را پهن مي كند ووسط آن را پر مي كند. هنگامى كه آن را بر دوش مي گيرد پشيمان مى شودكه چرا در ميان امت محمدى (ص) من از همه آزمندتر باشم چرا آن عفت نفس عمومى را من دارا نباشم آن گاه مال را به كليددار پس مى دهد وپذيرفته نمى شود و حضرت مهدى (ع) مى فرمايد: ما آن چه عطاكرديم هرگز بازپس نمي گيريم .

در حديث ديگرى امام صادق (ع) مى فرمايند: به همه شيعيان ما اجازه داده شده از آن چه در دست دارند به شيوه اى نيكو انفاق كنند، ولى هنگامى كه قائم ما(ع) قيام كند بر همه ثروت اندوزان ثروت اندوزى را حرام مى كند، بر صاحبان گنج هاست كه گنج هاى خود را پيش او بياورند تا در راه بى نيازى عمومى خرج شود على بن عقبه نقل مى كند: در آن روزگار، كسى جايى را براى دادن صدقات وصرف پول در راه نيك نمى يابد، زيرا بى نيازى، همه مؤمنان را فراگرفته است .

از اين گونه روايات دو نكته دانسته مى شود:1. مردم در حكومت حضرت، چنان از نظر فكرى رشد مي کنندكه بدون زور و فشار، به وظايف خود در همه ابعاد عمل مي کنند. يكى از آن وظايف، پرداخت ماليات درآمد به دولت اسلامى است. اگر همه مسلمانان، خمس درآمد وزكات اموال خود را به حكومت اسلامى پرداخت كنند، رقم بزرگى را پديد مى آورد و دولت بر هرگونه اقدام اصلاحى وخدمات همگانى قادر مى شود. 2. هر چند بخشش آن حضرت در آن روزگار بى حساب است و مردم به شيوه هاى گوناگونى درآمدهايى دارند كه آنان را بى نياز مى كند، ولى آن چه بيش تر نظر را جلب مى كند بلند طبعى وروح بى نيازى در آنان است. مردم در عصر امام زمان (ع) از فناى روحى برخوردارند واين همان دگرگونى معنوى است كه در آن عصر پديد مى آيد. (1)

1. چشم اندازي به حکومت مهدي (ع) نجم الدین طبسي ص 200