در برخى روايات،از وي به عنوان يكى از فرماندهان سپاه حضرت مهدى (ع) نام برده شده است. امام صادق (ع) فرمود:جبير بن خابور، گنجينه دار معاويه بود. او مادرپيري داشت كه در شهركوفه زندگى مي كرد روزى جبير به معاويه گفت: دلم براى مادرم تنگ شده است اجازه بده تا از او ديداركنم تا كمي از حقوقى كه برگردن من دارد، اداكنم. معاويه گفت: در شهركوفه چه كار دارى در آن جا مرد جادوگرى به نام على بن ابى طالب است واطمينان ندارم كه تو را نفريبد. جبيرگفت: من با على كارى ندارم من مي خواهم به ديدار مادرم بروم وحق او را به جا آورم. جبير پس ازكسب اجازه عازم سفر شد. آن گاه كه به شهركوفه رسيد، چون اميرالمؤمنين (ع) پس از جنگ صفين، پيرامون شهركوفه ديده بان گماشته بود ورفت و آمدها را كنترل ميكردند، ديده بانان او را دستگيركردند و به شهر آوردند. حضرت على (ع) به او فرمود: تو يكى ازگنجينه هاى خداوندى. معاويه به تو چنين گفته است كه من جادوگر هستم .جبير گفت: سوگند به خداكه چنين گفته است. حضرت فرمود: تو مالى همراه داشته اى كه مقدارى از آن را در منطقه عين التمر به خاك سپرده اى جبير اين مطلب را نيز تصديق كرد سپس امير مؤمنان (ع) به امام حسن دستور داد تا از وى پذيرايى كند روز بعد، على (ع)به ياران خود فرمود: اين شخص در جبل الاهواز به همراه چهار هزار نفر در حالى که سلاح ها را از نيام كشيده اند، منتظرند تا قائم اهل بيت ما ظهوركند آن گاه اين شخص، همراه حضرت و در ركابش با دشمنان خواهد جنگيد(1)

به معناى وقت قرار دادن است.

در روايات از معين كردنِ وقت، براى ظهور حضرت مهدى (ع) نهى شده است. امام صادق (ع) مى فرمايد: كسى كه براى مهدى ما وقت تعيين كند، خود را در علم خدا شريك پنداشته است و ادعا كرده است كه بر اسرار خدا واقف ا ست. (1)

از نشانه هاى ظهور ذكر شده است. در سال ظهور، باران هاى پياپى زمين را آباد و سبز مي كند ووضع مردم بهتر مي شود. امامان (ع) در تبيين نشانه هاى ظهور و خبر دادن از رخدادهاى آن روزگار، از اين واقعه نيز ياد كرد ه اند. امام صادق (ع) مي فرمايد: در آستانه قيام مهدى (ع) سالى پرباران خواهد بود كه در اثر آن، خرما بر روى نخل مي پوسد. پس در اين ترديدى به خود راه ندهيد". (1) و نيز مي فرمايد: و چون هنگام ظهور مهدى (ع) نزديك شود، در تمام ماه جمادى الاخر و ده روز نخست ماه رجب، بارانى بر مردم ببارد كه تا آن هنگام، مانند آن را نديده باشند... . (2) اين نشانه را بزرگانى مانند شيخ مفيد، شيخ طوسى و طبرسى در رديف نشانه هاى ظهور آورده اند، ولى بايد توجه داشت كه روايت طبرسى و مفيد مرسله است وروايت شيخ طوسى نيز ضعيف است. (3)

و اما درباره عصر ظهور حضرت مهدى (ع) آورده اند كه: خداوند، براى مهدى (ع) بركت را از آسمان فرو مي فرستد. (4) آسمان، بارانى مي بارد كه زمين، محصول خود را آشكار مي سازد ومردم در حكومت آن حضرت از نعمتى برخوردار مي شوند كه هرگز مانند آن را نديده اند .(5)در دولت او، آب ها فراوان مي شود و رودخانه ها بالا مي آيد، (6)چشمه ها مي جوشد، و زمين چند برابر محصول مي دهد. (7)

ارمينيه در آسياى صغير و محدود به كوه هاى آرارات، قفقاز، ايران، تركيه و رود فرات مي باشد وروزگارى حكومتى مستقل داشت وپس از انقراض امپراتورى بيزانس، اين سرزمين بين ايران، روس و عثمانى ها تقسيم شد

امير المومنين(ع) درباره گشودن ارمينيه به دست حضرت مهدى (ع) مي فرمايد: ... حضرت مهدى (ع) به حركت خود ادامه مي دهد تا به ارمينيه مي رسد. چون مردم آن سرزمين او را مي بينند، يكى از راهبان دانشمند را براى مذاكره، خدمت حضرت مي فرستند. راهب به امام مي گويد: آيا مهدى تو هستى؟ حضرت مي فرمايد: آرى، منم آنكه نامم در انجيل آمده است و بشارت داده شده كه در آخر الزمان ظهور مي كنم. او پرسش هايى را مطرح مي کند و امام پاسخ مي دهد. راهب مسيحى، اسلام مي آورد، ولى ساكنان ارمينيه، تمرد مي کنند. پس از آن، سپاهيان حضرت وارد شهر مي شوند وپانصد هزار نفر از نيروهاى مسيحى را نابود مي سازند... پادشاه ارمينيه از ترس مي كريزد وبه اطرافيانش نيز دستور مي دهد به پناهگاهى بروند. در بين راه، شيرى راه را بر آنان مي بندد و آنان هراسان، سلاح ها واموالى را كه به همراه دارند، مي اندازند... (1)