شد بهار و دل من اسیر شهر طوفانی انتظار است

حرف قلب من این بوده و هست آن زمان كه بیایی بهاراست

قوی دل لحظه ها را شمرده تا تو از شهرغربت بیایی

نبض آلاله ها را گرفتم تا كه شاید بدانم كجایی

شهرلب، باغ دل، مرزاحساس حسرت لحظه ای با تو بودن

با نگاهت سخن گفتن و بعد شعری از جنس دریا سرودن

عكس رویاییت را نهادم روی یك قاب عكس طلایی

با كمی لاله رویش نوشتم لعنت عشق بر تو جدایی

می تپد قلب در شهرغوغا باز در آرزوی رسیدن

بازهم حسرت روی یك شمع حسرت دسته ای پونه چیدن

سال رفت و من و پونه و تو حبس دربندهای جدایی

جهان حسرت مهربانی،عالمی آرزوی رهایی

من نگاه تو را اولین بار روی یك شعر نمناك دیدم

قصه ی سبز زیباییت را از زبان غزل ها شنیدم

باورم نیست آمد بهار و ماه چشم تو بر دل نتابید

دل به یاد تو یك سال رنجید چشم در آرزویت نخوابید

افكار تو یك عشق پاكست توی گلدانی از آرزویم

خوب شد مانده این یادگاری تا كه گهگاه آن را ببویم

چشم تو نقطه ی عطف دل هاست دیدنت مرهم قلب عاشق

گونه ات سرزمین تبسم ، خنده های تو رنگ شقایق

تا بیایی، به روی دل خود عكس یك یاس تنها كشیدم

توی نقاشی چشم هایت انتظاری شكوفا كشیدم

هیچ كس با دل من نیامد تا لب جاده های رهایی

منتظر مانده ام روی یك پل تا كه شاید از آن سو بیایی

آسمان تا نگاهی به من كرد دیدگانش پر از اشك غم شد

نقره هایش از غصه تب كرد یك گل از خنده ی زهره كم شد

بركه اش كه مرا دید قلبش مثل یك نرگس منتظر شد

قصه ام را به آلاله گفتم بر لبش حسرتی منتشر شد

هركسی كه برایم دلش سوخت عاشقانه شكست و دعا كرد

سنگ هم قصه ام را شنید و صادقانه خدا را صدا كرد

باز هم تو آنجایی و من منتظر مانده ام تا بیایی

درس من رمز زیبا شكفتن، قلب من دفتر آشنایی

گفته بودی اگرقاصدك ها از سفرهای رویا بیایند

گفته بودی اگرشاپرك ها شهرمان را گلستان نمایند

گفته بودی اگرصد شكوفه در میان گلستان بروید

گفته بودی اگریك پرستو برگ آلاله ای را ببوید

گفته بودی اگرتوی قلبم باغی از یاس خوشبو بكارم

گفته بودی اگرمثل باران روی دلهای عاشق ببارم

باز می گردی و در كنارم قصه ی عشق را می نگاری

پس چه شد نسترن ها شكفتند باز گرد ای نسیم

منبع:سایت جمکران

 

 

1 ـ آیا اكنون حضرت مهدى(علیه السلام) به زمان ظهورشان علم دارند؟ یعنى آیا از آغاز غیبت، حضرت مى دانست.

این موضوع بین دانشمندان اسلامى مورد اختلاف است; برخى مى گویند: حضرت به زمان ظهورشان علم ندارد و به نظر برخى دیگر با توجه به این كه امام زمان(علیه السلام) داراى علوم غیبى هستند و از آنچه واقع شده و مى شود و خواهد شد خبر دارند، پس مى توان گفت كه هم اكنون بلكه از آغاز غیبت، حضرت زمان ظهورشان را مى دانند. 2 ـ چگونه امام زمان (علیه السلام) از زمان ظهورشان مطلع مى شوند؟ بنابر آنچه در روایات آمده است، مى توان گفت: حضرت از سه راه به زمان ظهورشان علم پیدا مى كنند: الف ـ از طریق الهام: از براهین و روایاتى كه در ابواب امامت وارد شده است، استفاده مى شود كه امامان معصوم(علیهم السلام) با عالم غیب ارتباط دارند و هنگام ضرورت، حقایقى را دریافت مى كنند. در روایات آمده است: «امامان معصوم(علیهم السلام)صداى فرشته را مى شنوند، امّا خودش را مشاهده نمى كنند.» اثبات الهداة، ج 6، ص 437.بنابراین ممكن است خداوند متعال زمان ظهور را از طریق الهام به امام زمان(علیه السلام) بفهماند. از امام صادق(علیه السلام) نقل شده است كه مى فرمایند: «امامى از ما غایب مى شود، پس چون خداوند اراده كند كه او را آشكار و ظاهر گرداند اثرى در دل وى پدید مى آید، سپس به این گونه به امر پروردگار ظاهر مى گردد.» اثبات الهداة، ج 6، ص 364 ـ مهدى موعود، ترجمه و نگارش على دوانى، ص 262. ب ـ از راه علائم و قرائن: ممكن است گفته شود: پیغمبر اكرم(صلى الله علیه وآله وسلم) زمان ظهور را توسط ائمه ى اطهار(علیهم السلام) به حضرت مهدى(علیه السلام) خبر داده است و این از راه علائم و قراینى است كه پیغمبر معین كرده اند.

در روایت است كه پیغمبر(صلى الله علیه وآله وسلم)فرمودند: «وقتى زمان ظهور مهدى فرا رسید خداوند شمشیر و پرچم آن جناب را به صدا درمى آورد، مى گویند: اى دوست خدا! به پا خیز و دشمنان خدا را به قتل رسان.» بحار الانوار، ج 52، ص 311. ج ـ از راه دستور العمل معین شده براى امامان: در روایات آمده; برنامه و دستور العمل تمام امامان بصورت مهره شده از جانب خداوند بر پیغمبر نازل شد و پیامبر آن را به حضرت امیر المؤمنین(علیه السلام) تحویل داد. حضرت على(علیه السلام) در موقع خلافت صحیفه ى خویش را گشود و بر طبق آن عمل نمود و بعداً آن را به امام حسن(علیه السلام) تحویل داد و به همین كیفیت، نوبت هر امامى كه مى رسید، مهرنامه ى خویش را مى گشود و بر طبق آن عمل مى نمود، اكنون هم دستور العمل امام زمان(علیه السلام) در دستش موجود است اصول كافى، ج 1، ص 279.

 

(يا صاحب الزّمان ادركنا)

آشنايى با امام زمان(عليه السلام); بهترين وسيله و مطمئن ترين راه براى رسيدن به شناخت خدا است. «هركس خدا را بخواهد، از شما آغاز كند; و هر كس او را يگانه شمارد، تنها سخنان شما را بپذيرد; و هر كس آهنگ او داشته باشد، رو به شما آورد»^{( [1] )}.

آشنايى با امام زمان(عليه السلام); مقدّمه دوست داشتن او و دوست داشتن او، مقدمه اى براى دوست داشتن خدا است.

«هركس شما را دوست بدارد، خدا را دوست داشته است»^{( [2] )}.

آشنايى با امام زمان(عليه السلام); راهى براى رهايى از قيد و بند جاهليّت است. با شناخت امام زمان(عليه السلام)دين را، قرآن را و همه معارف الهى را مى توان شناخت; در حالى كه بدون شناسايى او شناخت دين و فهم قرآن و درك معارف عقيم مى ماند و نجات از جاهليّت ميسّر نيست.

 

تركها پس از قتل معتز، مهتدى را روى كار آوردند.
وى نيز درسركوب و وارد آوردن فشار بر اهل بيت عليهم السلام و شيعيان و هواخواهان آنها،از سيره نياكانش پيروى مى كرد تا آنجا كه گفته بود: به خدا قسم آنان را ازروى زمين درو خواهم كرد.
امّا خداوند پيش از آنكه او به گفته اش جامه عمل بپوشاند، روانه دوزخش كرد.
يكى از فرماندهان ترك بر او يورش برد و گردنش را زد و شروع به نوشيدن خون او كرد تا آنكه سيراب شد.
پس از مهتدى با معتمد بيعت كردند.
او نيز در هوسرانى و گنهكارى وسركوب و اختناق چيزى از شجره ملعونه (بنى عبّاس) نداشت.
آنچه گفته شد تصويرى گذرا از سرشت نظامى بود كه پايه خود را درامور خارجى و داخلى بر اختناق و سركوب بنيان نهاده بود.
سيطره تركها كه عبّاسيان آنها را به عنوان مزدورانى براى حفاظت ازتاج وتخت خويش و مقابله با خشم عرب به استخدام گرفته بودند از يك سو و برگزيدن ايرانيان و برتر شمردن آنها از ديگران از ديگر سو، باگذشت زمان به مشكلى بزرگ براى حكومت عبّاسى مبدل شد.

 

پيشگفتار

الحمد للَّه رب العالمين، و صلى اللَّه على محمّد و آله الميامين.
درود بر هدايتگران و مجاهدان..
وقتى سالگرد شهادت و يا ولادت يكى از ائمه هدى عليهم السلام فرامى رسد، ما رابه عمق شكافى كه ميان زندگى ما و حياتى كه وحى نويد آن را داده و در سيره پيغمبر وخاندان بزرگوارش تجلى يافته است، متوجه مى سازد.
مصيبت بزرگتر در اين نهفته كه بسيارى از ما از زندگى ائمه عليهم السلام آگاهى چندانى نداريم،با اين وصف آيا پيروى از آنان و پيشه كردن سيره وشيوه آنان در زندگى براى ما امكان پذير است؟! روز هشتم ربيع الاوّل مصادف با ياد بود شهادت امام حسن عسكرى است، يازدهمين ستاره اى كه در شهر سامراء كه خلفاى عباسى پس از آنكه بغداد نخستين پايتختشان از دست بيهوده كارى و بازيهاى آنها به افغان درآمدآن را به عنوان پادگانى براى سپاهيان ترك خود ساختند، از افق امامت كناره گرفت.
هنگام ترسيم تصوير زندگى امام حسن عسكرى عليه السلام ناگزيرم اعتراف كنم كه ما درباره زندگى ائمه اطهار بخصوص بعد از امام رضاعليه السلام با كمبودمنابع و مآخذ روبه رو هستيم و نمى دانم علت اين امر چيست؟ من پيش خودچنين مى انگارم كه كمى تحقيقات مورخان در اين برهه كه با آرامشى نسبى درعرصه سياست متمايز شده، اگر چه در ساير عرصه ها شاهد رشد مسايل ديگرهستيم، مربوط به اين امر باشد كه اغلب مورخان گذشته بيش از آنكه به رويدادهاى مؤثر تاريخى توجه كنند به حوادث و رخدادهاى بزرگ اهتمام مى ورزيدن.

 

يكى از برنامه هاى الهى حضرت مهدى (ع) رفاه همگانى و آباد ساختن جهان انسانى است.

او خواهد آمد تا به بركت وجودش، همه جمعيت روى زمين از رفاه وآبادانى برخوردار شوند. در اين زمينه روايات بسيارى از وجود مقدس رسول خدا(ص) وساير پيشوايان معصوم (ع) رسيده است كه ما در اين جا به ذكر چند حديث بسنده مى كنيم . پيامبر(ص) مى فرمايد: امت من در زمان حضرت مهدى (ع) آن چنان از نعمت الهى بهره مند مى شوند كه هرگز نظيرآن ديده نشده است .

آسمان باران رحمتش را سيل آسا برآن ها فرو مى ريزد، زمين چيزى ازگياهانش را باقى نمى گذارد، جز اين كه آن را مى روياند، درآن روز ثروت بر روى هم انباشته مى شود، هر كسى كه بيايد وبگويد: اى مهدى به من عطاكن، مى فرمايد: بگير(1) وحضرتش در ضمن حديث ديگرى مى فرمايد: ساكنان آسمان و زمين از او راضى و خشنود مى شوند، مال را به طور مساوى بين آن ها تقسيم مى كند، قلوب امت محمد(ص) را پر از.....

 

มะฮฺดีย์ในอัล-กุรอาน

โองการที่ ๒ - ๓ - ๖๐ - ๑๒๔ - ๑๓๓ - ๑๔๘ - ๑๕๕ - ๒๖๑ - ๒๘๕

ذَلِكَ الْكِتَابُ لاَ رَيْبَ فِيهِ هُدًى لِّلْمُتَّقِينَ

الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَيُقِيمُونَ الصَّلوةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنفِقُونَ

คัมภีร์นี้ ไม่มีความสงสัยใด ๆ ในนั้น เป็นคำแนะนำสำหรับบรรดาผู้ยำเกรงเท่านั้น (๒)

คือบรรดาผู้ศรัทธาต่อสิ่งเร้นลับและดำรงไว้ซึ่งการละหมาด และส่วนหนึ่งจากสิ่งที่เราได้ให้เป็นปัจจัยยังชีพแก่พวกเขานั้น พวกเขาก็บริจาค (๓)

บรรดาผู้ยำเกรง (มุตตะกีน) บ่งชี้ถึงชีอะฺฮฺของท่านอิมีรุลมุอฺมินีน (อ.)

ส่วนคำว่า เร้นลับ (อัล ฆัยบฺ) หมายถึงท่านอิมามมะฮฺดียฺ (อ.) [ ๑]

 

هنگام تولد حضرت ولى عصر(ع)، منجمى يهودى در قم اقامت مى كر د كه در آن سامان شهرت بسزايى داشت.
احمد بن اسحاق كه از شخصيت هاى معروف قم و وكيل امام حسن عسكرى (ع) در قم بود، پيش منجم يهودى رفت وگفت : براى ما در فلان روز مولودى به دنيا آمده است، فال او را براى ما ببين.
يهودى گفت: آن چه من از محاسبه هاى خود به دست مى آورم، اين است كه او يا پيامبر خواهد بود و يا وصی پيامبر. او شرق و غرب جهان را تحت حكومت و سيطره خود در خراهد آورد. من چنين در مى يابم كه احدى روى زمين نمى ماند، جز اين كه در برابر او تسليم مى شود(1).

1. روزگار رهایی ج 1، ص 141

 

حضرت عيسى (ع) از ميان مردم رفت .
گروهى از ياران وى گفتند: درست است كه او درگذشت وبه خاك سپرده شد، ولى در روز سوم از قبر خود برخاسته وبه آسمان رفته است و دوباره براى پادشاهى بر روى زمين برخواهد گشت .
همچنين گفتند: حضرت عيسى براى اين كشته شدكه فداى گناهان مردم شود و مدعى شدندكه پيامبران پيشين درد ورنج وتصليب وی را پيشگويى كرده بودند. از نظر مسيحيان، حضرت عيسى (ع) شهيد نشد، بلكه قربانى گناهان مردم گرديد.

تا جايى كه تاريخ نشان مى دهد، اين باور زيربناى مسيحيت بوده است و مسيحيان در تبليغات خود اين مسأله را بسيار مطرح می كنند.
پس از صعود حضرت عيسى (ع) مسيحيان يقين داشتند كه او به زودى مى آید، زيرا از حضرت عيسى (ع) نقل مى شدكه درباره خودگفته است: پسر انسان خواهد آمد در جلال پدر خويش به اتفاق ملائكه خود، و درآن وقت هركس را موافق اعمالش جزا خواهد داد.
شوق ظهورعیسی مسیح(ع) مردم بر اثر علاقه شديد به بازگشت ......

 

و اما تعدادى از افرادى راكه در غيبت صغرى به مشاهده معجزات آن حضرت نائل شده اند، مى آوريم: ابن اعجمى، ابن بادشاله، ابن قاسم بن موسى، ابرثابت، ابو جعفر رفا، ابورجا، ابو عبدالله بن فروخ، ابو عبدالله جنيدى، ابو عبدالله كندى، ابو على اسدى، ابوالقاسم بن ابى حابس، ابوالقاسم بن دبيس، ابو محمد بن هارون، ابو محمد بن وجناء، احمد بن ابى الحسن، احمد بن اسحاق، اسحاق كاتب، بسامى، بلالى، جعفر بن حمدان، جعفرى، حاجز، حسن بن فضل بن يزيد، حسن بن نضر، حسن هارون، حسن به يعقوب، حصينى، زيدان، شمشاطى، عاصمى، عطار،

 على بن احمد، على بن محمد، على بن محمد بن اسحاق، فضل بن يزيد، قاسم بن علاء، قاسم بن موسى، مجروح، مرداس، مسرور طباخ، محمد بن ابراهيم مهريار، محمد بنابى الحسن، محمد بن اسحاق، محمد بن شاذان، محمد بن شعيب، محمد بن صالح محمد بن كشمرد، محمد بن محمد، محمد بن محمدكلينى، محمد بن هارون بن عمران، هارون فزار و ... (1)